Julia Orzech

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą TAKIE SOBIE OSOBISTE BAJDURZENIE. Pokaż wszystkie posty

Witajcie po dłuższej przerwie. Wakacje już się zaczęły, a u nas ciągle chorobowo. T. ma nawrót anginy, więc mamy przymusowe siedzenie w domu. Tylko wczoraj zrobiliśmy mały wyjątek, żeby oficjalnie zakończyć edukację przedszkolną. Były występy, dyplomy, wzruszenia i szaleństwo zielonej nocy. Teraz już grzecznie się kurujemy. W taką pogodę trudno wytrzymać z ruchliwym siedmiolatkiem w domu, ale o dziwo jeszcze mam pomysły na spędzanie wspólnego czasu w czterech ścianach. Za to przyznaję, że nie mam pomysłu na ten blog. Od jakiegoś czasu głucho tu i pusto. Nigdy nie nastawiałam się na zawrotną karierę blogerki, ale marzyłam o niekończących się dyskusjach z ludźmi, którzy tak samo jak ja kochają książki. Chciałam szlifować swoje pióro ucząc się od ludzi, których podziwiam. Oczywiście liczyłam też w głębi serca na to, że dzięki blogowi uda mi się znaleźć pracę, która choć w małym stopniu miałaby związek z pisaniem i literaturą. Propozycje owszem spływały, ale niestety za przysłowiowe „dziękuję” lub „prestiż” zamieszczenia tekstu z nazwiskiem w prasie. Satysfakcja oczywiście była i nadal jest ogromna, ale jak wiadomo z satysfakcji ciężko dorzucać się do budżetu domowego. Nie chciałam rezygnować z bloga, bo od 2012 roku naprawdę wiele dzięki temu przeżyłam. Poznałam świetnych ludzi, którzy doceniali moją bazgraninę i potrafili godzinami dyskutować o książkach, uwierzyłam w siebie, poprawiłam pióro. Mogłabym tak wymieniać i wymieniać…

Niestety są też minusy. Prowadzenie bloga literackiego zajmuje bardzo dużo czasu. A przynajmniej tak jest w moim przypadku. Zanim napiszę tekst, długo zbieram materiały, długo się zastanawiam, długo piszę. Nie potrafię pisać o książkach na odczepnego, tylko dlatego, że termin przesłania linku do recenzji zbliża się nieubłaganie. Potrafię bez mrugnięcia okiem wskazać wam teksty w tym tonie, których do dzisiaj się wstydzę i obiecałam sobie, że już nigdy takowe nie powstaną. Tam nie ma mnie, jest tylko sucha informacja. Próbowałam też pisać teksty krótsze, szczególnie wtedy, kiedy miałam wspaniałą okazję pisać do Magazyny Literackiego Książki. Musiałam się zmieścić w limicie słów i koniec. Uwierzcie mi, że to było bardzo trudne. Ciągle musiałam coś skracać, ucinać, wyrzucać. Miałam wrażenie, że odzieram recenzję ze wszystkich smaczków. Na blogu nie chciałam tak pisać. Ale ja nie o tym. Chodzi o czas. Czas, który mogłabym poświęcić rodzinie czy na szukanie lepszej pracy. Dylemat jest duży, bo nie chciałabym rezygnować z niczego.

No i bądź tu mądry! Nie myślę o zamknięciu bloga, ponieważ za bardzo go lubię. Myślę raczej o rezygnacji z kilku współprac, które jednak wymagają ode mnie pewnego poświęcenia. Chciałabym pisać regularnie, ale jednak rzadziej. I z większym sercem, którego ostatnio jakoś brakuje mi w tekstach.

I przede wszystkim muszę zmienić nazwę bloga! Może w ogóle stworzyć nowego? Chyba nic nie stracę, bo jak wspomniałam wieje tu ostatnio pustką. Nie zależy mi też na pustych polubieniach ludzi, którzy zajrzeli tu raz lub zostawiają komentarze z reklamą swojego bloga. Chciałabym mieć grupkę wiernych czytelników, z którymi mogłabym podyskutować, pospierać się. Myślicie, że to możliwe?

KONKURS!

A teraz coś dla tych, którzy jednak wytrzymali tę odrobinę prywaty i doczytali post do końca. Mam dla was konkurs. Możecie wygrać książkę Człowiek jaki jest, każdy widzi (Dwie Siostry), o której pisałam polecając wam książeczki na Dzień Dziecka.

My może i widzimy, ale czy wyobrażaliście sobie, co myślą o nas zwierzęta? Nie? To zajrzyjcie do wspaniałej książeczki Marzeny Matuszak i Grażyny Rigall. Jest to książka, która otrzymała wyróżnienie jury Wydawnictwa Dwie Siostry w I edycji międzynarodowego konkursu na projekt ilustrowanej książki dla dzieci JASNOWIDZE.

Nie dziwię się wcale, że została dostrzeżona, bo tego jeszcze nie było, żeby zwierzęta siedziały w himalajskim hoteliku i przy lodach rozmarynowych prowadziły filozoficzne rozmowy o człowieku.

A tu i owszem. O człowieku mówi się dużo. Każde zwierzę ma coś innego do powiedzenia, każde inaczej nas postrzega. Ale skąd w ogóle pomysł na taki temat? Po więcej zapraszam tu [KLIK]

Zadanie konkursowe będzie wymagało od was trochę trudu;) Poproszę was o pomysły na nową nazwę mojego bloga. Myślę, że najwyższy czas, aby ta miała coś wspólnego z literaturą (w szczególności dziecięcą), a nie tylko z moim dziecinnym pseudonimem literackim. Niech wasza wyobraźnia szaleje. Liczę na was, bo choć mam kilka pomysłów, to żaden nie jest TYM CZYMŚ. Pomożecie? Przy okazji będę bardzo wdzięczna za wszelkie uwagi do bloga, zarówno te techniczne związane z jego wyglądem, jak i tekstami. Walcie śmiało! Konstruktywna krytyka bardzo mile widziana.

Na wasze propozycje czekam do 2 lipca (do północy oczywiście). Z waszych propozycji wybiorę tę, która najbardziej przypadnie mi do gustu. Zgłaszać można się pod tym postem. Pamiętajcie, że nagrody wysyłam tylko na terenie Polski.

Powodzenia:)

WYNIKI KONKURSU

Witajcie. Wiem, że pewnie już się złościcie czekając tak długo na wyniki konkursu, ale niestety natura zadecydowała za mnie w sposób gwałtowny, nieprzewidywalny i bardzo smutny. Przez miasteczko, w którym mieszkam przeszła potężna trąba powietrzna, która położyła 1500 ha lasów, zniszczyła domy, samochody, zerwała dachy i zasiała strach. To bardzo trudne przeżycie, o którym opowiem wam przy okazji kolejnej recenzji. W skrócie wyglądało to tak, że zostaliśmy bez prądu i wody, ze zniszczonym dachem i lejącą się do domu wodą. Niestety posłuszeństwa odmówił też mój stary laptop. Straciłam kilka napisanych już recenzji, których nie mogłam opublikować, bo nie mieliśmy prądu. Teraz wszystko powoli wraca do normy, choć widoki za oknem bardzo przygnębiają. W zasadzie mogłam już pisać dwa dni temu, ale zupełnie nie mogłam się zebrać w sobie. Mam nadzieję, że rozumiecie...

Serdecznie dziękuję za wszystkie odpowiedzi, propozycje nowej nazwy bloga, ale przede wszystkim za ciepłe słowa po moim adresem. Może to zabrzmi banalnie, ale takie znaki, że jesteście, czytacie i choć trochę lubicie dają kopa do działania. A więc siadam przy biurku i piszę. I uśmiecham się, mimo tych połamanych drzew za oknem :)

A teraz szybciutko podaję wyniki konkursu.

Książkę "Człowiek jaki jest, każdy widzi" wygrywa:

PAULINA ZABOREK

Gratuluję i proszę o adres do wysyłki

Jeszcze wam nie zdradzę nic na temat zmian na blogu, ale bądźcie pewni, że trochę ich szykuję:)

źródło foto

Przeglądam właśnie swoje stare papiery i notatki maturalne. Kuzynka podchodzi w tym roku do egzaminu dojrzałości i sprawdzam, czy mam coś przydatnego. Siedzę w tym kurzu i wzięło mnie na wspomnienia. Niby tak dawno, a pamiętam jak dziś, kiedy siedziałam nocami przy kuchennym stole obłożona podręcznikami do granic możliwości. Ledwo mi głowę było widać zza tych stosów. Nie żebym się tak pilnie uczyła, ale przeglądając te wszystkie mądre książki i notatki od starszych kolegów, miałam poczucie dobrze spełnionego obowiązku. Z regularną nauką różnie bywało. Wiadomo. Ten głupi wiek, kiedy zawsze na wszystko ma się czas, a spacer z kolegą ważniejszy jest od Mickiewicza i jego znajomych po piórze.

Zawsze miałam tak dziwnie, że potrafiłam się wkręcić w jakąś epokę czy pojedynczy tekst do granic możliwości. Siedziałam potem w bibliotekach zaczytując nawet akademickie podręczniki. Znowu były takie okresy literackie, które nad wyraz mnie męczyły (taki romantyzm na przykład). Ni jak nie potrafiłam się zmusić do nauki, choć zmęczyłam wszystkie lektury. Oczywiście do przewidzenia było, że kiedy wybije godzina zero i wylosuję te trzy nieszczęsne pytania na ustnej z polskiego (zdawałam starą maturę) to znajdę tam jakiegoś Słowackiego. No i obrodziło! Trafiłam aż dwa. Pamiętam, że przez chwilę zastanawiałam się czy uciec z sali czy błagać o możliwość ponownego losowania. Pomogły pokrzepiające, ciepłe słowa od jednej z polonistek. Usiadłam, podumałam, zrobiłam jakieś notatki i poszło. Daleko od tego, czego oczekiwałam, ale poszło.

Wspominam egzamin z języka polskiego, bo na nim mi oczywiście najbardziej zależało i to on utkwił mi najmocniej w pamięci. Na pisemnym było trochę strachu, kiedy po jakichś dziesięciu minutach od rozpoczęcia egzaminu zachciało mi się do toalety. Tak reaguję na stres niestety. Koleżanka miała ten sam problem. Obie siedziałyśmy zrozpaczone, nie mogąc skupić się na pisaniu. W końcu się nad nami zlitowali.

A inne egzaminy? Do dziś nie wiem, co mnie podkusiło, żeby wybrać historię. Matko, jak ja się męczyłam. Tyle wiedzy do wkucia, a chęci żadnych. Noc przed ustną z historii to był jeden wielki koszmar. Rano byłam zdecydowana, że odpuszczam. Zadzwoniłam do koleżanki, która łącząc się ze mną w bólu, zaprosiła mnie do siebie na wspólne wkuwanie (fajne wkuwanie w dzień matury prawda?). To był dobry pomysł, bo jakoś się razem nakręciłyśmy i pojechałyśmy do szkoły. Iza miała już prawo jazdy, więc dumne i blade jechałyśmy, wydzierając się do radia To już jest koniec, nie ma już nic! Z późniejszych wydarzeń niewiele pamiętam. Wróciłam do domu na skrzydłach, zrzuciłam białą bluzkę i pognałam na autobus, aby z resztą maturzystów oddawać się naszej wolności:)

Taki stres tylko po latach miło się wspomina. Z perspektywy czasu to wszystko wydaje się śmieszne. Jacy myśmy wtedy dumni byli, że jesteśmy w czwartej klasie, najstarsi, najmądrzejsi. I trzymaliśmy się razem. Wiadomo, zawsze były grupki, ale przed maturą chyba poczuliśmy, że nieubłaganie zbliża się koniec naszej wspólnej drogi, bo każdy z każdym jakoś potrafił się dogadać. Bardzo żałuję, że do dziś nie udało nam się zorganizować spotkania po latach. A może jeszcze się uda?

Piszę o tym, bo jak patrzę na tegorocznych maturzystów to trochę im zazdroszczę. Nie nauki, nie stresu. Ale tej ekscytacji, tej świadomości, że oto otwierają się przed nimi drzwi dorosłości, że coś się kończy, a coś zaczyna. Że nic dwa razy… i tak dalej. Zdawajcie pięknie kochani! I cieszcie się, bo to rewelacyjny okres! Mimo ogromu nauki!

A wy? Macie jakieś miłe, przerażające wspomnienia ze swoich matur? Powspominacie ze mną?

Wczoraj minął rok odkąd dodałam pierwszy wpis na blogu. Pamiętam jak długo wahałam się przed jego założeniem. Bałam się, że zostanę wyśmiana, albo co gorsza, całkowicie zignorowana. Z drugiej strony wiedziałam, że muszę gdzieś dać upust swoim przemyśleniom na temat przeczytanych książek, żeby nie pęknąć od myśli kłębiących się w głowie.

Uważam, że to była jedna z najlepszy decyzji jakie podjęłam. Dzięki blogowi ciągle się rozwijam, poprawiam styl i pisownię. Wiem, że moim recenzjom daleko do wzorca i pewnie niejednokrotnie wyłapujecie jakieś moje potknięcia (przepraszam), ale wiem również, że praktyka czyni mistrza i mam nadzieję, że będzie już tylko lepiej.

Przede wszystkim jednak cieszy mnie fakt, że poznałam tak wiele wspaniałych osób, które podzielają moją pasję. Osób, które tak jak ja cieszą się jak dzieci z każdej nowej książki, jej zapachu, wydania i oczywiście zawartości. Dziękuję Wam kochani! Że jesteście, że czytacie, komentujecie, wspieracie dobrym słowem i radą. Dzięki wam ciągle, poznaję nowych pisarzy, ciekawe książki, o których sama wcześniej nie słyszałam.

Szczególne podziękowania:

Dziękuję pisanyinaczej.blogspot.com za to, że napisał pierwszy komentarz i wprowadził mnie w tajniki blogowania. Otrzymałam od niego też kilka dobrych rad, dzięki którym udało mi się nawiązać współprace z wydawnictwami. Dziękuję ci za bezinteresowną pomoc!

Dziękuję Isadorze (zwiedzamwszechswiat.blogspot.com). Za wszystkie dobre rady, ciepłe komentarze, i małe tajemnice pisarskie;)

Dziękuję mojej Karolce (Karkam) czytoplis.blogspot.com

Wiecie już pewnie, że to jej właśnie zawdzięczam wszystkie cudowne zmiany na blogu. Prawda, że dziewczyna ma talent?

Przede wszystkim chciałabym ci Karolko podziękować za „przegadane” godziny, za cudowne słowa, optymizm, dobroć, pomoc, za naszą wymiankę pożyczkową, za piękne paczki, za to, że siedzę teraz i popijam pyszną herbatkę cynamonową. Dzięki że jesteś kochany chochliku!

Dziękuję serdecznie wszystkim wydawnictwom i wortalom, z którymi współpracuję. Za ciepłe słowa, za piękne książki i za zaufanie, którym mnie obdarzyły.

Pierwsza była pani Dorota z Wydawnictwa MG. Pozytywną odpowiedź otrzymałam w nocy i nie zważając na nic piszczałam jak dziecko, a łzy lały mi się strumieniami. Do dziś mi nie przeszło i cieszę się z każdej nowo nawiązanej współpracy. DZIĘKUJĘ

W tym roku szykuje się w moim życiu trochę zmian, bowiem usilnie poszukuję pracy. Marzę o tym, żeby móc pracować w miejscu, gdzie pachnie książką i świeżo zapisaną kartką. Choć wydeptałam już wiele ścieżek bez efektu, ciągle wierzę, że dołączę wkrótce do grona pracujących mamJ Trzymajcie za mnie kciuki! Obiecuję, że nawet pracując nie przestanę tu zaglądać, czytać waszych postów i dyskutować na nasze ukochane tematy.

Na koniec spełnię prośbę pewnej blogerki i zdradzę tajemnicę nazwy mojego bloga. Tylko się nie śmiejcie!

Kiedy byłam mała marzyłam, że zostanę wielką pisarką i będę podpisywać swoje książki pseudonimem (żeby móc prowadzić normalne życie za dala od mediów). Wtedy właśnie wymyśliłam Julię Orzech. Julia, to po prostu moje ulubione dziewczyńskie imię, a orzech, ponieważ uwielbiam wszystko co orzechowe, a nawet samo słowo „orzech” (Wiem, to śmieszne, ale pamiętajcie, że byłam wtedy mała). Kiedy zastanawiałam się nad nazwą bloga, przyszedł mi do głowy ów młodzieńczy pseudonim i tak powstał blog Julia OrzechJ

Ciastolinowy torcik pomagał mi robić oczywiście Tymek i to miała być książkaJ Ważniejsza jest jednak to, na czym torcik stoi. Widzicie? To nowe wydanie Ani z Zielonego Wzgórza (Wydawnictwo Skrzat). Dostałam dziś rano i nie mogę przestać się cieszyć. Książka jest przepięknie ilustrowana, a samo wydanie to majstersztyk ( co tu się dziwić, przecież to Skrzat). Nie mogę się doczekać lektury…

Pozdrawiam ciepło!

Przepraszam za moją nieobecność weekendową na Waszych blogach, ale balowałam sobie na weselu. No może balowałam to za dużo powiedziane, bo stety i niestety byliśmy zmuszeni zabrać naszego synka. A synek jak to synek, mało interesowało go weselenie się przy tańcach i suto zastawionych stołach, za to bardzo spodobał mu się należący do restauracji plac zabaw:) Tak więc większość wesela spędziliśmy właśnie tam:)
Niedziela po weselu jaka jest, każdy wie, dlatego planowana na wczoraj recenzja Zatrutych piór ukaże się dopiero dziś wieczorem.
Planuję także przeprowadzić zmiany na blogu, bo ostatnio bardzo się "zastał":)
W związku z tym mam do Was pytanie, czy znacie może jakieś strony z ciekawymi gadżetami na bloga? Głównie chodzi mi o tła, ale mogą też być inne ciekawostki. Chciałam żeby było jakoś świeżo i oryginalnie, niestety sama nie dam rady sobie nic zrobić, bo jestem noga w tych sprawach:(
Jeśli możecie mi pomóc będę wdzięczna.

Planuję także już niedługo zorganizować mały konkursik, ale że okazja musi być, pomyślałam, że odbędzie się on po 10 000 wejściu na mojego bloga. Mam nadzieję, że to już niedługo nastąpi:) Pomożecie?

A na koniec jeszcze bardzo ciekawa zapowiedź z Wydawnictwa Jedność, którego jak wiecie jestem wielką fanką:) Szczerze mówiąc, już nie mogę się doczekać tej książki:

oto kilka słów od Wydawnictwa:

Któż by nie chciał nauczyć się czytać! Trudno się więc dziwić, że Gąska Waleria też o tym marzyła! Chciała poznać wszystkie małe i wielkie litery, bo choć słuchanie opowieści
i historyjek, które czytają nam inne osoby, jest bardzo przyjemne, to jednak nic, ale to nic! i nikt, ale to nikt! nie zastąpi umiejętności czytania. Nie tylko można wtedy czytać książki
o krasnoludkach i opowiastki o dziwnych stworkach, ale można też przeczytać szyld na cukierni Rurki z kremem – całą dobę i napis na koszulce Wyłącznie dla rudowłosej dziewczynki.

Dlatego właśnie Cecylka Knedelek postanowiła napisać „Smaczny elementarz”. Jak postanowiła, tak też zrobiła i oto gąska Waleria, mieszkańcy Starego Knedelkowa i wszystkie dzieci mogą wyruszyć w pełną wrażeń i przygód podróż do świata liter.

Odbiorcy

– dzieci, które dzięki smacznemu elementarzowi poznają małe i wielkie litery i szybko nauczą się czytać.

– nauczyciele, dla których smaczny elementarz będzie inspiracją i pomocą metodyczną.

– rodzice, którzy chcą wesprzeć edukacyjny rozwój swoich dzieci.

Dlaczego warto nabyć tę książkę

– to elementarz przygotowany przez znanego i cenionego pedagoga, znakomita pomoc edukacyjna wykorzystująca oryginalną i ciekawą... kulinarną metodę nauki czytania (poszczególne litery wycinane są z ciast, dzięki czemu dzieci szybko przyswajają i zapamiętują ich kształt).

– to książka pełna humoru i pasji, dzieci chętnie będą po nią sięgać i nie tylko w mig nauczą się liter, ale i pokochają czytanie.

Subskrybuj: Posty ( Atom )

podczytuję

Blogi rodziców, które uwielbiam czytać

Blogi ludzi z pasją:

Przydatne strony