Julia Orzech

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą KSIĄŻKI DLA DOROSŁYCH. Pokaż wszystkie posty

Autor: Tove Jansson

Tłumaczenie: Halina Thylwe
Wydawnictwo: Nasza KSięgarnia
Rok wydania: 2018
Liczba stron: 240
Oprawa: broszurowa

Tove Jansson zauroczyła mnie Muminkami w dzieciństwie. Zachwyt trwa do dziś, choć teraz jestem skłonna stwierdzić, że seria o tajemniczych trollach jeszcze bardziej przemawia do dorosłego czytelnika. Tyle nowych rzeczy odnajduję w każdej książeczce czytanej z T., że co chwilę biegam po ołówek i karteczki. Sama dla siebie połykam również „dorosłe” książki Tove Jansson. W zeszłoroczne wakacje czytałam Lato, po którym zaraz zamówiłam Córkę rzeźbiarza, a teraz trzymam w rękach Uczciwą oszustkę. To zdecydowanie najbardziej zaskakująca książka autorki, jaką miałam okazję przeczytać.

Klimat jak najbardziej w stylu autorki. Małe miasteczko Västerby, w którym od miesięcy sypie śnieg i gdzie trudno odróżnić dzień od nocy bardzo przypominają mi dolinę Muminków. Jednak mieszkańcy wioski są zbyt spokojni, zbyt prości żeby uwierzyć, iż w końcu coś w tej śnieżnej ciszy nie pęknie, jak lód na morzu…

Nad sklepem, w którym zaopatruje się całe miasteczko, mieszka wraz z bratem Katri Kling. Jest bardzo specyficzna. Pewna siebie, bystra, mająca bzika na punkcie liczenia kobieta, która zawsze mówi to, co myśli. Mieszkańcy boją się jej, czują niepokój spoglądając w jej żółte oczy, a jednak mają do niej szacunek i często przychodzą po radę. Katri z nikim się nie przyjaźni. Nie lubi ludzi. Spędza czas tylko z bratem Matsem, którego wychowuje odkąd skończył sześć lat. Katri ma też żółtookiego psa, z którym łączą ją specyficzne stosunki. Oboje się nie lubią, ale szanują i tolerują. Pies nie ma nawet imienia.

Katri lubi pieniądze. Uważa, że one nie śmierdzą, a ludzie owszem. Chce zdobyć dużą sumę, żeby pomóc bratu spełnić marzenie. Nie myśli jednak o podjęciu normalnej pracy, otworzeniu własnego biznesu. Wręcz odwrotnie, składa wymówienie w sklepiku na dole, gdzie do tej pory pracowała.

Ja, Katri Kling, często rozmyślam nocami. Jak na taką późną porę, moje myśli są niezwykle rzeczowe. Przeważnie myślę o pieniądzach, żeby szybko, sprytnie i uczciwie zdobyć na tyle pieniędzy, żebym już nie musiała o nich więcej myśleć. Potem je zwrócę. (s.13)

Co robi? Zaczyna interesować się Anną Aemelin, bogatą staruszką, ilustratorką książek dla dzieci, która samotnie zamieszkuje willę pod lasem. Katri ma plan. Wydaje jej się, że łatwo zmanipuluje podstarzałą Annę:

Tam mieszka. Mats i ja też tam zamieszkamy. Ale muszę poczekać. Muszę się dobrze zastanowić, zanim przyznam Annie Aemelin ważne miejsce w moim życiu. (s.17)

Zdobywa jej zaufanie, oferując, a raczej narzucając swoją opiekę, zarówno jeśli chodzi o dom, jak i finanse. Anna prowadzi bardzo nieuporządkowaną korespondencję ze swoimi młodymi czytelnikami (czyżby wątek autobiograficzny?), co niezwykle złości Katri. Kobieta i tu postanawia wcisnąć swoje trzy grosze, ale tym razem posuwa się za daleko. Anna zaczyna okazywać dobrze wcześniej skrywaną irytację i niepokój. Kobiety walczą ze sobą. Trafił swój na swego. Katri nie doceniła przeciwnika. Miała Annę za nieszkodliwą, dziwaczkę rysującą charakterystyczne króliki dla dzieci. Królik tymczasem okazał się być godnym przeciwnikiem dla żółtookiego wilczura.

Wszystko w tej powieści drażni czytelnika. Królicza, nieco histeryczna Anna, która żyje w bańce mydlanej, Katri, tak szczera do bólu, oschła i wzbudzająca niechęć, sklepikarz oszukujący swoich klientów, dzieci biegające po śniegu i przezywające Katri i jej brata. Tove Jansson wzbudza niepokój. Każe po stokroć zastanowić się nad ludzką egzystencją, której sens obnaża bezwstydnie…

Nie wiemy, jak zakończy się walka między dwoma kobietami, bo ona ciągle trwa. Która z nich jest tytułową „uczciwą oszustką”? Mam wrażenie, że ta sprawa jest nie do rozstrzygnięcia. Obie mają niszczący wpływ na siebie i trudno orzec, którą bohaterkę umieściła w tytule Tove. Może zresztą nie ma to takiego znaczenia? Ważna jest symbolika i to nieznośne uczucie niesmaku i niepokoju, z którym pozostawia autorka. Już sami nie wiemy, co i kto robi dobrze. Nasze początkowe osądy nijak się mają do tego, z czym zostajemy po przeczytaniu książki.

Jako ciekawska czytelniczka doszukuję się w tej powieści, której pisanie zajęło Tove kilka lat i nie było łatwe, wątków autobiograficznych. Czy nie może być tak, że skoro walka między dwoma bohaterkami jest nie do rozstrzygnięcia, raz jednak staje się oszustką, by za chwilę zamienić się rolami z drugą, to prawda jest taka, że Katri i Anna to jedna i ta sama osoba? Powieść odbieram bardzo symbolicznie, może więc autorka pokazuje nam ludzką egzystencję, która jest ciągłą walką między króliczkiem a wilczurem? Wszak każdy z nas ma różne oblicza, w zależności od okoliczności, jakie napotkamy na swojej drodze… A jeśli Anna to Tove i Katri to Tove? Autorka była zasypywana listami od czytelników. Pewnie bywała tym przytłoczona (o czym wspomina w biografii pisarki Boel Westin)...

Polecam waszej uwadze Uczciwą oszustkę, która wydana została w 1982 roku. W Polsce ukazała się po raz pierwszy w 2013 roku. Ja trzymam w rękach wydanie Naszej Księgarni z 2018 roku. To już kolejna powieść dla dorosłych Tove Jansson, którą wydawnictwo zdecydowało się wznowić, z czego bardzo się cieszę. Marzę o wszystkich książkach autorki na półce:)

Autor: Aida Amer

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2017

Liczba stron: 446

Oprawa: miękka

Czekałam na nową książkę Aidy Amer. Czekałam długo i wytrwale ciągle mając w pamięci zachwyt pierwszą powieścią autorki Rantis. Czytałam ją cztery lata temu i nie pamiętam już dokładnie treści, natomiast pamiętam emocje, które mną zawładnęły, bogactwo egzotycznych kolorów, smaków i ludzkich charakterów. Liczyłam na to, że i tym razem zatracę się w gąszczu emocji, niedopowiedzianych zdań, trudnych wyborów. Aida Amer znowu porusza do głębi.

Kiedy wzięłam tę książkę do ręki, byłam zdziwiona, że tym razem autorka nie zabierze mnie w podróż po Palestynie. Trochę obawiałam się tak mocno już wyeksploatowanego w literaturze tematu przesiedleń i powojennej tułaczki. Czy w tej kwestii można jeszcze napisać coś, co będzie inne? Z drugiej strony wiedziałam, że kto, jak kto, ale A. Amer o zwykłym ludzkim życiu pisać potrafi i to w sposób bardzo wyjątkowy.

Dwie rodziny, Sztulmowscy i Stuhlmacherowie, których nie łączy nic i łączy wszystko. Nigdy się nie spotkali, nie zamienili ze sobą słowa. To dom jest niewidzialną nicią, która snuje ścieżki z Podlasia do Prus Wschodnich. To ziemia i ptaki są niemymi świadkami tych splotów. Burzliwe międzywojnie sprawiło, że zarówno twarde grudy ziemi jak i żyzne gleby wypiły niejedną kroplę krwi, potu; zjadły wiele strachu, trwogi i okrucieństwa. Ale rodzinny skrawek ziemi potrafi też dać nadzieję na szczęście, którego wszyscy ciągle szukamy, niezależnie od czasów, w jakich przyszło nam żyć.

Tygiel narodów i religii, mieszanka charakterów, męskich słabości, kobiecego poświęcenia i cierpienia, dziecięcych dramatów i godnego trwania przy człowieku zwierząt – niezależnie od wszystkiego. Wreszcie wędrówki ku lepszemu, nieznanemu, nowemu. Wędrówki samotne i rodzinne, wymuszone i zaplanowane. Miłość, nienawiść, upór, solidarność, bohaterstwo, cierpienie, śmierć, ciekawość świata, okrucieństwo i małe-wielkie radość, które dawały nadzieję w tak trudnych czasach. Wszystko to znajdziecie na kartach tej niezwykle poruszającej sagi.

Kartki wyrwane z pamiętników, wspomnienia i relacje z różnych zakątków Europy, ciągle zmieniający się bohaterowie tworzą początkowo chaos ludzi, wydarzeń i miejsc, ale już po chwili wszystko zaczyna łączyć się ze sobą niewidzialną nicią. Autorka do końca nie pozwala czytelnikowi skupiać się na jednym bohaterze. Nie ma tych ważnych i mniej ważnych. Czasem z pozoru, kogoś rysuje nieco mniej wyraźną kreską, bo nagle, w którymś momencie oddać mu dużą część powieści.

Aida Amer daleka jest od oceniania ludzkich charakterów. Stara się każdego zrozumieć, poznać z każdej strony, rozgryźć. Często obserwuje oczami zwierząt domowych, które zawsze wiedzą więcej. Codzienne życie, w tak trudnych czasach usprawiedliwia pewne zachowania, ludziom wydaje się, że mogą. Cierpią i za wszelką cenę pragną przetrwać. Niektórych zamienia to w potwory, innym otwiera oczy, a jeszcze innych znieczula na całe życie.

Brak chronologii, skakanie z miejsca na miejsce, szarżowanie emocjami to wbrew pozorom ogromne atuty tej książki. Jedni cierpią, trwając wiernie przy tym, co znane i według nich nieuniknione, inni poszukują swojej tożsamości, miejsca na ziemi. Są też tacy, którzy uciekają przed sobą krzywdząc innych. Okrucieństwo wojny sprawia, że poczucie bezpieczeństwa uciekło na zawsze. Można próbować zapomnieć, żyć dalej, oszukiwać siebie. Można poddać się i egzystować w otępieniu. Można też walczyć do utraty tchu. Wierzyć, mieć nadzieję, trwać.

Odkładając powieści Aidy Amer trudno wrócić do rzeczywistości. Smutna, nostalgiczna, zdmuchująca kurz saga, opisująca zwykłe-niezwykłe losy ludzi żyjących w burzliwym okresie międzywojennym. Nikt ich nie ocenia. Patrzą tylko zwierzęta, pochłania ziemia i czas.

#pozaczasemszukaj

Autor: Katarzyna Hordyniec

Tytuł: Poza czasem szukaj

Wydawnictwo: Prószyński i S-Ka

Data wydania: kwiecień 2016

Liczba stron: 344Format: e-book

Czekałam na tę książkę bardzo. Nie bałam się po nią sięgnąć, choć zwykle, kiedy czytam debiuty mniej lub bardziej znajomych blogerek obawiam się, że książka mi się nie spodoba i trzeba będzie komuś zrobić przykrość. W przypadku Kasi Hordyniec było inaczej, ponieważ regularnie czytam jej wpisy na facebooku i co, jak co, ale pisać to ta kobieta potrafi. Poczucie humoru – wielkie, dystans do siebie – ogromny, zmysł obserwacji – niczym detektyw Monk. Poza tym lekkie, bardzo przyjemne pióro i te Inglotowe makijaże, te spojrzenia zalotne tym okiem zrobionym, których normalnie zazdroszczę. Bardzo przyjemnie czytało mi się wstawki z wizyt w salonie Inglota, czy u fryzjera. Zawsze widziałam wtedy oczami wyobraźni Kasię. Wszak, kto nie podziwia jej facebookowych makijaży? To samo czułam, kiedy opisywała targi książki. Wszystko takie znajome i bliskie i prawdziwe.

No więc spokojna byłam zasiadając na kanapie z czytnikiem. Ameryki nie odkryję stwierdzając, że zaczęłam czytać i skończyć nie mogłam. Najgorsze było to, że musiałam przerwać, bo inne zobowiązania czekały. No i pokarało mnie, bo i tak nie mogłam się wziąć za inne pisanie. Poddałam się tej książce i tyle. Tylko tematyki innej się spodziewałam. Tym mnie rzeczywiście Kasia zadziwiła. Bo o miłości jest to rzecz i to takiej, o której się marzy po nocach, i która niestety rzadko się zdarza. Dlatego tak przyjemnie się o niej czyta. I tu w zasadzie cała zasługa Katarzyny Hordyniec. Bo choć temat rzucania wszystkiego w diabły i zaczynania od nowa jest bardzo popularny, żeby nie powiedzieć wyświechtany, to autorka poradziła sobie z nim nadzwyczaj dobrze. Postawiła na mocne, charakterne postaci, które czytelnik ma szansę poznać dogłębnie dzięki narracji z perspektywy kobiety i mężczyzny. Helena i Jul. Dwa różne światy, które spotykają się i przyciągają jak magnes. Oboje są zaniepokojeni wrażeniem, jakie na sobie robią. Zdają sobie sprawę, że to bardzo silne i gwałtowne uczucie może ich obezwładnić. Niby próbują się bronić, choć chyba oboje zdają sobie sprawę, że stoją od początku na przegranej pozycji.

Helena wyjeżdża z Koszalina do stolicy, aby tam rozpocząć nowe życie i na spokojnie rozliczyć się z przeszłością. Nie jest pewna, czy dobrze zrobiła zostawiając partnera, z którym żyła (tak, tylko żyła) od czasów licealnych; rzucając nudnawą, ale bezpieczną posadkę dla korporacji. Warszawa przeraża ja, ale jednocześnie fascynuje. Przygarnia ją pod swoje skrzydła, daje dwie nowe przyjaciółki, przyszywaną babcię, no i Jula…

Jul to ten, który wstrząsa całym światem Heleny. Od pierwszego spotkania. Nie polubiłam go, choć muszę przyznać, że jest fascynującym i intrygującym bohaterem. Na początku robi wrażenie podstarzałego podrywacza z dużą kasą w kieszeni, który zagiął parol na piękną, rudą Helenę. I kiedy już, już zaczęłam się do niego przekonywać, on staje się obrażonym chłopcem, który nie odpuści żadnej okazji do dobrego seksu. Jak zakończą się perypetie tych dwoje? Czy myliłam się oceniając w ten sposób Jula? Oczywiście musicie przekonać się sami, bo ja nie o tym jednak teraz chciałam.

Już dawno nie czytałam książki, w której by tak mocno iskrzyło. Uwierzcie mi lub nie, ale tam napięcie seksualne wyczuwalne jest przez skórę czytelnika. I możecie sobie pomarzyć, że Kasia da wam wytchnąć i na setnej stronie rozładuje sytuację. Nie liczcie na to. Trzeba będzie czekać niemal do końca. Ale tym lepiej. Dreszczyk emocji gwarantowany. A kiedy autorka pozwoli Helenie i Julowi zatopić się w sobie, to pani E.L James, zapraszamy na naukę do Kasi! Ona nie potrzebuje żadnych pejczy i innych kulek, żeby zobrazować bardzo sugestywnie akt miłosny. Napięcie, emocje, kilka słów, dwa ciała i spełnienie. Na chwilę. A potem wszystko od początku. Pięknie, szczerze i prawdziwie. A wszystkiemu towarzyszą te piękne słowa, które pamięta się jeszcze długo po zakończonej lekturze:

Poza czasem szukaj mnie

Niech na oślep pędzi świat.

Nie ucieknie nam i tak

Poza czasem, szukaj…

Poza czasem szukaj, to książką, której nie czyta się przez kilka dni. Ja trzeba połknąć na raz, ewentualnie z przerwą na przyrządzenie obiadu, ale za jego jakość trudno wtedy odpowiadać. To jedna z tych powieści, po które się sięga żeby podczytać jedną, dwie strony, po czym człowiek nagle orientuje się, że właśnie zamknął ją na ostatniej stronie. I tu następuje bolesne uczucie niesprawiedliwości. Już? Tak szybko? Ale co dalej? Tak nie można!

No cóż, ja czekam na więcej, a Wam polecam do zaczytania!

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Prószyński

Subskrybuj: Posty ( Atom )

podczytuję

Blogi rodziców, które uwielbiam czytać

Blogi ludzi z pasją:

Przydatne strony