Dołącz do mnie

Julia Orzech
  • Kategorie na blogu
  • Kontakt
    • O mnie
    • Kontakt
    • Współpraca
  • Mama
    • Książki parentingowe
    • Mama poleca
    • Kulinarnie
    • DIY
    • Wywody Matki Polki
  • Kobieta
    • Styl życia
    • Książki dla dorosłych
    • Poza macierzyństwem
    • Cykl: pisz pięknie
    • Mój czas
  • Dziecko
    • Literatura dziecięca
    • Mądre zabawki
    • Tymkowe wywody
    • Styl życia dziecka
Home Archive for marca 2015

Autor: Roksana Jędrzejewska-Wróbel
Tytuł: Florka. Z pamiętnika ryjówki
Ilustracje: Jona Jung
Wydawnictwo: Bajka
Rok wydania: 2015 (wydanie drugie)
Liczba stron: 56
Oprawa: twarda
Kategoria wiekowa: 4+


Mam na imię Florentyna i jestem ryjówką. Niektórzy, gdy mnie widzą, wołają: „Mysz, mysz!”, ale to okropna nieprawda. Myszy to myszy, a ryjówki to ryjówki. Zupełnie inna rodzina. No, to tak gwoli wstępu, gdyby ktoś miał jakieś wątpliwości, co do gatunku głównej bohaterki. 



Przesympatyczna Florka jest rezolutną ryjówką, która nauczyła się czytać i pisać zanim jeszcze poszła do szkoły. Rodzice są z niej bardzo dumni, a tato z tej okazji zakupił jej duży zeszyt, w którym Florka pisze swój pierwszy pamiętnik. Ta cieniutka, ale jakże wartościowa książeczka to cały rok uroczo dziecięcych zapisków, spostrzeżeń, strachów i radości, w których odnaleźliśmy mnóstwo ciepła i wrażliwości na otaczający świat.






Książeczka przeleżała u nas kilka tygodni, a Tymek spoglądał na nią z ukosa i kategorycznie odmawiał lektury, „Bo jest o różowej dziewczynie”. Nie przejęłam się tym w ogóle, bo z Baśką było tak samo, a teraz to jedna z jego ulubionych serii. Tak jak myślałam, w końcu sam przyszedł i poprosił o lekturę. Wystarczyły pierwsze wrześniowe zapiski i już Florka wkradła się w jego łaski. Tymek doskonale rozumiał jej samotność i strach przed nawiązaniem znajomości z koszatniczkami. Jego współczująca mina mówiła sama za siebie. Za chwilę jednak ryjówka już dokazywała z „dziewczynami” na podwórku i humory znacznie nam się poprawiły. Czym nas ujęła bohaterka? Florka dostrzega przeróżne zjawiska przyrody, którą lubi obserwować leżąc na łące czy patrząc do okna. Jej bystra główka nie może zrozumieć, dlaczego rodzicom czas tak szybko ucieka, a kiedy całkiem po dziecięcemu obwinia za to zegary, wpada na genialny pomysł, aby „pomóc” rodzinie. W ogóle z Florki jest świetna kumpela. Razem z nią dzieci mogą pokonać nieznośnego, bałaganowego potwora, walczyć z niewidzialnymi bakteriami i nocnymi strachami, łapać cienie i zbierać skarby. Jej wrażliwość pozwala małym, wiecznie biegającym poszukiwaczom przygód przystanąć na chwilę i z otwartą buzią patrzeć na słońce, gwiazdy, kałużę i wiatr, który znosi rodzinę Zająców do dziupli na drzewie. 

Tymek, podobała ci się Florka?
-Tak
- A dlaczego?
- Bo ona jest taka śmieszna. Myśli, że potwór wypija jej jezioro, a to na dodatek jest kałuża, a nie jezioro. I jeszcze myślała, że ktoś za nią łazi, a to cień. Ona nie wiedziała, że ma cień? Ja wiem.
- Ale tak bardzo, bardzo ci się podobała ta książeczka, czy tylko tak trochę?
- No bardzo, tylko ten kocur mi się nie podobał. Teraz myślę, że on tak może wyskoczyć i się na mnie rzucić.
- Poważnie? Ale to był kocur z koszmaru. On nie może wyskoczyć z książki
- Jak on jest i go nie ma to może może wyskoczyć? Nie wiem.
- A oprócz tego kocura, to wszystko ci się podobało?
- Tak. Ta ryjówka miała fajną sukienkę czy spódnicę. Taką, że jak na niebie były chmurki, to ona miała je też na sukience. Mama, a niebo jest naprawdę też nasze?
- Mhm
- Mama, a gdzie jest moja szkatułka na skarby? Wiesz, ta z muszlami…

Czy trzeba coś jeszcze dodawać? Czy może być lepsza rekomendacja dla książki niż taka rozmowa z dzieckiem po lekturze? My wiem już, że mamy swoje niebo i zbieramy skarby, a Wy?

Dodam tylko, że Florka skradła nasze serca również dzięki Jonie Jung, która przepięknie zilustrowała książeczkę. Kto bowiem nie pokocha tych wielkich oczu i wesołego ryjka? Kreska, którą już dobrze znamy, ze smakiem kreśli postacie wyjęte prosto z naszej wyobraźni.

http://bajkizbajki.pl/ksiazki/Florka-z-pamietnika-ryjowki

źródło foto: empik.com





Tytuł: Było sobie życie
Producent: Hippocampus
Seria: Było sobie życie
Kategoria wiekowa: 7-107 (pięciolatek także dobrze sobie radzi)
Liczba graczy: 2-4



Tak, to „TO” o czym myślicie. Właśnie na podstawie kultowego serialu produkcji francuskiej z lat 80-tych Było sobie życie firma Hippocampus stworzyła serię planszowych gier edukacyjnych. Kto z was nie pamięta emocjonującej podróży przez ludzki organizm? Ja przynajmniej obejrzałam w dzieciństwie wszystkie odcinki i muszę przyznać, że to wiele się nauczyłam. Ponoć teraz do współczesnych dzieci idea Było sobie… zupełnie nie przemawia i na większość pytań nie są w stanie odpowiedzieć nawet gimnazjaliści (gra przeznaczona jest dla dzieci od 7 lat). Nie sprawdziłam tego sama, a jedynie wyczytałam w sieci.  Ja mogę oceniać ten fakt jedynie z perspektywy mojego pięcioletniego syna, któremu zarówno serial jak i gra bardzo przypadły do gustu. Oczywiście nie jest jeszcze w stanie zrozumieć wielu procesów odbywających się w naszym organizmie, ale chwali się to, że ma wielką chęć posiąść tę wiedzę. Ale my tu gadu, gadu, a tymczasem czas zacząć partyjkę…



Po otwarciu pudełka naszym oczom ukazał się ogrom żetonów, kart i innych dziwnych elementów. Dla tych, którzy zechcą zainwestować w grę namawiam od razu do zaopatrzenia się w woreczki strunowe. W komplecie są tylko trzy, a wymieszane kart i żetony sprawiają, że przygotowania trwają bardzo długo. 

Gra zawiera:
Dużą, kolorową planszę z grafiką serialu – przypomina trochę chińczyka. Jest przejrzysta i bardzo intuicyjna.
8 pionków do wyboru + kostka – kolorowe tekturowe pionki wkładamy do plastikowych stojaczków. Grafika oczywiście z serialu.
53 karty pytań łatwych
53 karty pytań trudnych – Pytania są bardzo zróżnicowane. W puli znajdują się zarówno te banalnie proste, jak i takie, na które nie byłam w stanie odpowiedzieć.
45 kart szans - fajnie trafić na to pole. Tu nie ma przegranych.
45 kart pecha – jeśli trafisz na planszy na pole „pech” musisz pociągnąć ze środka kartę, która zwykle pozbawia cię wartościowych żetonów lub zawiera inne niekorzystne polecenia.
65 żetonów leukocytów
65 żetonów lekarstwa
130 żetonów globinka
30 żetonów hemo – trzeba zdobyć ich aż 7 żeby wygrać rozgrywkę. Przyznaję od razu, że trzeba się trochę natrudzić.
4 detektory odpowiedzi – to tylko tak dumnie brzmi. W rzeczywistości to czerwone, plastikowe karty, które służą do odczytania prawidłowej odpowiedzi na kartach z pytaniami. Po przyłożeniu detektora, na karcie możemy odczytać prawidłową odpowiedź. Tak naprawdę da się ją również odczytać bez detektora, ale dorośli cicho sza! (maluchy raczej tego nie zauważą).
4 karty przelicznik – zdobyte żetony globinka, lekarstwa i leukocytów można wymieniać przed każdym ruchem, a karty przelicznik informują nas o ilości potrzebnych żetonów.
Instrukcja gry – która jest bardzo zwięzła, konkretna i jasna w odbiorze.  Dla mnie to ważna sprawa, gdyż nic mnie tak nie denerwuje, jak zagmatwana instrukcja, która każe mi przed rozgrywką szukać filmików na YouTube z wyjaśnieniem zasad (obecnie mam do czynienia z taką właśnie grą, ale o tym w następnej recenzji).



No to zaczynamy!
 Na starcie każdy z graczy wybiera sobie postać i w zależności od tego zajmuje odpowiednie miejsce na planszy.  Otrzymuje także: 3 żetony globinka, 2 żetony leukocytów, 2 żetony lekarstwa, detektor odpowiedzi oraz kartę przelicznik. Celem gry jest zdobycie 7 żetonów Hemo. Gracze poruszają się po planszy zgodnie z ruchem wskazówek zegara zwiedzając układ krwionośny, trawienny, oddechowy i nerwowy. Po drodze mają oczywiście różne przygody i zadania do wykonania. Czeka ich też walka z wirusami i bakteriami. Często trzeba odpowiadać na pytania i brać udział w pojedynkach Mistrzów i Wirusów. Jak to w życiu bywa też tak, że czasem gracz musi sięgnąć po kartę szansy i pecha. 




Pytania
Jak już wcześniej wspomniałam w grze znajdują się karty z łatwymi i trudnymi pytaniami. Gracze muszą na nie odpowiadać, kiedy staną na polu ze znakiem zapytania. To do nich należy wybór czy odpowiadają na pytania łatwe czy trudne. Oczywiście za łatwe jest mniej punktów, a raczej globinek (łatwe -1 globinek, trudne – 2 globinki). My grając z Tymkiem zmieniliśmy trochę tę zasadę. Żeby było sprawiedliwie ciągnęliśmy zawsze karty z trudnymi pytaniami, a Tymek z łatwymi. Myślałam, że szybko się zniechęci, kiedy nie będzie znał odpowiedzi. Pytania bywają naprawdę trudne, szczególnie dla pięciolatka. Nie doceniła jednak mojego dziecka, bo ono się doskonale przy tym bawi, słucha naszych tłumaczeń i szybko zapamiętuje poprawne odpowiedzi ( a nawet niepytany wyjaśnia zawiłości ludzkiego organizmu). Przyznam szczerze, że pytania zaskakują i dorosłych. Wstyd przyznać, ale wiele jest takich, na które nie znałam odpowiedzi.  Jeżeli któryś z graczy czuje się pewnie po poprawnej odpowiedzi może zagrać va banque i odpowiedzieć jeszcze na drugie pytanie z karty (na każdej są dwa). Jeśli odpowie prawidłowo zyskuje podwójną liczbę żetonów globinka, jeżeli odpowie źle – zostaje bez punktu. 



Szansa i pech
Zatrzymując swój pionek na polu szansy gracze mogą być pewni, że czeka ich coś miłego. A to w nagrodę za pomoc rodzicom zdobywają żetony globinka czy leukocytów, a to przez całą jedną rundę są chronieni przed bakteriami i wirusami. Uwaga! Czasem można nawet otrzymać żeton Hemo! Ciągnąc kartę szansy można także trafić na kartę Mistrz i Wirus. Upoważnią one graczy do uczestnictwa w ataku wirusów (karta Mistrza chroni przed tymi szkodnikami). Gracz, który posiada kartę Wirus może zaatakować dowolnego gracza. Jeśli ten nie posiada karty Mistrza, która odpiera atak musi oddać do banku 3 żetony globinka (uwierzcie, że to bolesna strata).
Jeśli chodzi o karty pech, to niestety w tym przypadku graczy spotykają same przykre niespodzianki. Utrata żetonów globinka, leukocytu, lekarstwa, utrata kolejki czy przesunięcie pionka w niekorzystne miejsce. 



Zdobywanie żetonów
Aby uzbierać 7 żetonów Hemo i wygrać, trzeba najpierw zdobyć wiele żetonów globinka, Leukocytów i lekarstwa. Jest to trudne, bo na każdym kroku czyhają bakterie i wirusy, które skutecznie pozbawiają nam potrzebnym żetonów. Na szczęście są szanse i przejście przez start swojego osobistego układu, które zapewnia nam żetonowy zastrzyk w postaci 3 globinków, 2 lekocytów i 2 lekarstw. 




Było sobie życie – czy to gra warta świeczki?
Było sobie życie to naprawdę ciekawa gra edukacyjna. Szczególnie polecam ją dzieciom, które dzięki pytaniom mogą się wiele nauczyć o ludzkim organizmie. Konieczność zamiany żetonów zmusi je także do liczenia, kalkulowania i myślenia.  Karty pytań, szans i pecha urozmaicają zwykłą planszówkę i sprawiają, że rozgrywki są bardzo ciekawe.  Wszystkie elementy zostały wykonane solidnie i dokładnie. Jedyne zastrzeżenia mamy do grubości kart, które według nas są zbyt cienkie i ciężko podnosić je z kupki w trakcie gry.  Dodam też, że tak jak wszystkie gry typu quiz Było sobie życie przestanie być już taka interesująca, kiedy pozna się wszystkie pytania i odpowiedzi. Ale do tego nam jeszcze na szczęście daleko. A więc la Vie!
Acha! Producenci polecają grę dzieciom od 7 lat, ale sami przekonaliśmy się, że i pięciolatek z niewielką pomocą rodzica może mieć wielką frajdę.  Polecamy:)


Autor: Evžen Boček
Tytuł: Ostatnia arystokratka
Tłumaczenie: Mirosław Śmigielski
Wydawnictwo: Stara Szkoła
Liczba stron: 254
Oprawa: miękka

 
Króluje u mnie ostatnio literatura czeska. Jeszcze nie do końca ochłonęłam po Boginiach z Žitkovej, a tu już na tapecie Ostatnia arystokratka Evžena Bočka. Dzięki temu jednak, odczułam niesamowity kontrast między utworami i różnorodność prozy naszych sąsiadów. Pierwsza książka wstrząsnęła ogromnie moim jestestwem, podczas lektury tej drugiej zaś trzęsłam się ze śmiechu i to śmiechu czystego, niczym nieskrępowanego.  Wcale się nie dziwię, że Ostatnia arystokratka została okrzyknięta najzabawniejszą książką roku i do tej pory sprzedała się w 70 000 egzemplarzy. Już dawno nie czytałam nic równie komicznego, co powodowałoby tak niepohamowane wybuchy śmiechu… A wierzcie mi, Evžen Boček nie oszczędzi was nawet na chwilę aby dać wytchnąć wyczerpanym mięśniom brzucha. Od pierwszej do ostatniej strony nie możesz przestać się śmiać, jeszcze gorzej, kiedy ktoś ma bujną wyobraźnię i przed oczami stają mu wszystkie niezwykłe wydarzenia mające miejsce na Zamku u Kostków… Wchodzisz w to? A zatem trzymaj się mocno za brzuch!

Kostkowie są potomkami arystokracji czeskiej i właścicielami Zamku. Kiedy tylko udaje im się odzyskać rodzinną posiadłość decydują się opuścić bezpieczne gniazdko w Ameryce i wyruszyć na podbój Czech. Jazda bez trzymanki zaczyna się już podczas podróży. Żeby przewieść do domu zmarłych przodków w urnach, Kostkowie ponoszą kolosalne koszty, gdyż pomysł przewiezienia ich w paczkach po orzeszkach spalił na panewce. W konsekwencji stają przed bramą zamku goli i weseli. Ich celem będzie więc od tej pory próba zarobienia pieniędzy na turystach zwiedzających zamek. Nie będzie to takie łatwe biorąc pod uwagę fakt, że Kostkowie zastali na włościach trzech oryginalnych pracowników…

Kasztelan Józef - myślami przebywa wciąż w XIX wiecznych realiach, choć doskonale pamięta traumatyczne przeżycie, jakim był dla niego ślub Heleny Vondráčkovej zorganizowany na Kostce. Jego jedynym zajęciem jest paradowanie w brudnym szlafroku i wymyślanie sposobów na to, jak zamknąć na cztery spusty zamek przed muflonami – czytaj turystami. Niezgorzej od niego ma się również ogrodnik pan Spock, który jest niepohamowanym hipochondrykiem wymyślającym na poczekaniu absurdalne piosenki wpadające w ucho całej rodzinie. Jest jeszcze kucharka i sprzątaczka pani Cicha. Jej marzeniem jest znaleźć się już w domu starców, bo jak sama twierdzi, ma dość sprzątania i pieczenia tłustych kaczek dla turystów.  Na szczęście z odsieczą przybywa Milada, zaradna bizneswoman, mająca setki pomysłów na to, jak przyciągnąć na zamek turystów i tym samym zarobić na jego utrzymanie. 

Arystokracja (notabene nielubiana przez Czechów) nie może zhańbić się zwykłą pracą, rodzina Kostów pozwala kierować sobą niczym marionetkami na sznurkach trzymanych w rękach Milady i pokazując swój „kunszt aktorski” zarabia na rodzinnym świniobiciu, kolacji świątecznej i zwiedzaniu zamkowych katakumb zorganizowanych specjalnie dla turystów. Czy jednak ci ostatni wytrzymają niechęć kasztelana Józefa, wulgarne słownictwo wiecznie nabzdryngolonej pani Cichej, czy fantastyczne choroby pana Spocka? Zresztą Kostkowie nie pozostają wcale z tyłu. Franciszek Kostka – mąż i ojciec popada w paranoję i spędza czas na rozliczaniu finansowych grzeszków swoich przodków, przez których teraz musi brać udział w tym całym cyrku. Matka – zakochana do reszty w księżnej Dianie, bo jak przystało na arystokratkę musi brać przykład z samej góry. Są jeszcze dwa psy, koza, owce i konie, trochę wypchanych dzików i śmierdzący Jaruś…

Temu wszystkiemu z dystansem zaś przygląda się najmłodsza z rodu Kostków – Maria. To dzięki jej dziennikowi poznajemy perypetie nietuzinkowej ferajny.  Maria nie ma lekko, co tu dużo mówić. Jest trzecią Marią w historii rodu. Obie jej poprzedniczki nie dożyły dwudziestu lat.  Współczesna Maria nie jest jakoś specjalnie przesądna, ale wszyscy wróżą jej podobną „karierę” widząc w tym jednocześnie doskonały chwyt marketingowy na turystów.  Dziewczyna jest nad wyraz ugodowa i ze stoickim spokojem przyjmuje nawet najbardziej niestworzone wybryki mieszkańców zamku. Odniosłam wrażenie, że nic jej nie rusza, no może poza Deniską – córką podejrzanego prawnika, który nie wiedzieć czemu finansuje pobyt Kostków w Czechach.  Niemal na zimno relacjonuje absurdalne zachowania swoich rodziców i służby, komentując wszystko w taki sposób, że czytelnik wypłakuje oczy… ze śmiechu. Z minuty na minutę specyficzny humor kumuluje się do granic wytrzymałości, ale co uważam za ogromnie osiągnięcie Evžena Bočka, nigdy nie przekracza cienkiej granicy, po której stąpa. Ostatnia arystokratka naszpikowana jest świetnym żartem sytuacyjnym, ironią i nutką kpiny. Mam wrażenie, że autor posuwając się do swego rodzaju groteski, uwydatniając absurdalne zachowania świeżo upieczonej szlachty sam nieźle się bawił. Nie wiem, czy tak doskonale bawił się tłumacz Mirosław Śmigielski, który musiał przełożyć na polski tę kipiącą od mocnego żartu powieść, ale bez wątpienia udało mu się oddać specyficzny humor naszych sąsiadów. 

Nie będę doszukiwać się w Ostatniej arystokratce wielkiej głębi i ukrytych sensów, bo wydaje mi się, że ich tam po prostu nie ma. Śmiem twierdzić, że Evžen Boček stworzył swoje dzieło, po to, aby dać czytelnikowi czystą, niczym niezmąconą rozrywkę i niesamowitą frajdę. Wbrew pozorom musi to być piekielnie trudne w dzisiejszych czasach (pisał tę powieść 8 lat).  Zdecydowanie łatwiej wzbudzić w nas (szczególnie Polakach) łzy wzruszenia niż niepohamowany śmiech. Prym w powieści wiodą przede wszystkim mocno zarysowani - żeby nie powiedzieć przerysowani bohaterowie. To oni dzięki swoim absurdalnym zachowaniom są tak niezwykle zabawni.  Oczywiście środowisko zamkowe, w którym się obracają, problemy, obowiązki i powinności tzw. arystokracji dodają niesamowitego smaczku, szczególnie, że realia opisane w książce nie są wyssane z palca. Nie kto inny, jak Evžen Boček jest kasztelanem zamku gdzieś na Morawach i kto wie, cóż z tego co podpatrzył i opisał w Ostatniej arystokratce jest wytworem jego wyobraźni, a co czystą prawdą?

Na koniec, mam dla was jeszcze jedną małą radę. Nie czytajcie tej książki w miejscach publicznych. Moja lektura Ostatniej arystokratki w miejskim autobusie zakończyła się ukradkowymi spojrzeniami, uniesionymi brwiami i charakterystycznymi chrząknięciami. Niestety wszystkie te zachowania ludzi podróżujących ze mną tylko dolały oliwy do ognia i nie byłam już w stanie dłużej tłumić śmiechu…

Za książkę serdecznie dziękuję Mirosławowi Śmigielskiemu z wydawnictwa Stara Szkoła 

http://stara-szkola.com/ksiazki-dla-doroslych/11-ostatnia-arystokratka.html


Recenzja ukazała się na portalu www.novinka.pl

http://novinka.pl/czysta-niezmacona-rozrywka-daje-czytelnicza-frajde-recenzja-ostatniej-arystokratki-evzena-bocka/
 



 
Subskrybuj: Posty ( Atom )

Julia Orzech

Julia Orzech

Szukaj w tym blogu

Dołącz do mnie

juliaorzech.blogspot.com - blog książkowy

Biorę udział w projekcie Dzikiej Jabłoni "Przygody z książką"

Biorę udział w projekcie Dzikiej Jabłoni "Przygody z książką"

Obserwatorzy

Archiwum bloga

  • ►  2021 (5)
    • ►  marca (2)
    • ►  lutego (1)
    • ►  stycznia (2)
  • ►  2020 (1)
    • ►  lipca (1)
  • ►  2018 (27)
    • ►  listopada (2)
    • ►  października (2)
    • ►  sierpnia (3)
    • ►  czerwca (5)
    • ►  maja (1)
    • ►  kwietnia (6)
    • ►  marca (2)
    • ►  lutego (2)
    • ►  stycznia (4)
  • ►  2017 (65)
    • ►  grudnia (2)
    • ►  listopada (5)
    • ►  października (6)
    • ►  września (2)
    • ►  sierpnia (4)
    • ►  lipca (4)
    • ►  czerwca (3)
    • ►  maja (8)
    • ►  kwietnia (5)
    • ►  marca (7)
    • ►  lutego (10)
    • ►  stycznia (9)
  • ►  2016 (62)
    • ►  grudnia (1)
    • ►  listopada (4)
    • ►  października (1)
    • ►  września (11)
    • ►  sierpnia (3)
    • ►  lipca (7)
    • ►  czerwca (2)
    • ►  maja (6)
    • ►  kwietnia (8)
    • ►  marca (6)
    • ►  lutego (9)
    • ►  stycznia (4)
  • ▼  2015 (64)
    • ►  grudnia (10)
    • ►  listopada (11)
    • ►  października (7)
    • ►  września (6)
    • ►  sierpnia (4)
    • ►  lipca (2)
    • ►  czerwca (5)
    • ►  maja (8)
    • ►  kwietnia (4)
    • ▼  marca (3)
      • Florka. Z pamiętnika ryjówki - Roksana Jędrzejewsk...
      • Było sobie życie - edukacyjna gra planszowa
      • Ostatnia arystokratka - Evžen Boček
    • ►  lutego (3)
    • ►  stycznia (1)
  • ►  2014 (68)
    • ►  października (7)
    • ►  września (3)
    • ►  sierpnia (5)
    • ►  lipca (3)
    • ►  czerwca (4)
    • ►  maja (12)
    • ►  kwietnia (8)
    • ►  marca (10)
    • ►  lutego (13)
    • ►  stycznia (3)
  • ►  2013 (105)
    • ►  grudnia (13)
    • ►  listopada (12)
    • ►  października (8)
    • ►  września (6)
    • ►  sierpnia (4)
    • ►  lipca (3)
    • ►  czerwca (3)
    • ►  maja (11)
    • ►  kwietnia (9)
    • ►  marca (9)
    • ►  lutego (14)
    • ►  stycznia (13)
  • ►  2012 (147)
    • ►  grudnia (13)
    • ►  listopada (15)
    • ►  października (15)
    • ►  września (15)
    • ►  sierpnia (14)
    • ►  lipca (12)
    • ►  czerwca (8)
    • ►  maja (16)
    • ►  kwietnia (14)
    • ►  marca (9)
    • ►  lutego (16)
Julia Orzech. Obsługiwane przez usługę Blogger.

Ostatnie wpisy

  • Nauka liczenia - Agnieszka Łubkowska
    Autor: Agnieszka Łubkowska Ilustracje: Joanna Kłos Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Rok wydania: 2018 Liczba stron: 140 Oprawa: t...
  • Pierwsze urodziny mojego bloga!
    Wczoraj minął rok odkąd dodałam pierwszy wpis na blogu. Pamiętam jak długo wahałam się przed jego założeniem.  Bałam się, że zostanę ...
  • PROWINCJA PEŁNA SMAKÓW - K. Enerlich
    Autor: Katarzyna Enerlich Tytuł: Prowincja pełna smaków Wydawnictwo: MG Data premiery: 6 marca 2013! Liczba stron: 300 Oprawa: miękka...
  • Chwalę się:)
    Zanim zamieszczę nową recenzję, pachnącą czekoladą, chciałabym się Wam pochwalić zawartością paczki, którą otrzymałam kilka dni temu od ...
  • STUDNIA BEZ DNIA - KATARZYNA ENERLICH
    Długo czekałam na tę powieść. Moja ciekawość została jeszcze bardziej podsycona słowami pisarki, z którą miałam okazję porozmawiać przez c...
  • GRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR!!!!
    Mam dość. Nie jestem w stanie zapanować nad ustawieniami tego bloga, dlatego na jakiś czas daję sobie spokój. Grunt, że wydaje mi się w miar...
  • Julia Orzech odchodzi, czyli trochę prywaty i konkurs na osłodę
    Witajcie po dłuższej przerwie. Wakacje już się zaczęły, a u nas ciągle chorobowo. T. ma nawrót anginy, więc mamy przymusowe siedzenie w d...
  • Fanbook - kwiecień-maj 2014
    W zeszłym miesiącu dopadły mnie słuchy w sieci, że na rynku pojawiło się nowe pismo o książkach. Ponoć cud, miód i malina, bo tanie (...
  • Dzidziuś - Agata Baranowska
    Autor: Agata Baranowska Ilustracje: Agata Baranowska Wydawnictwo: Ilustratornia Rok wydania: 2012 Dzidziuś to niewielkich ro...
  • Moje odkrycie roku, czyli produkty od RADOŚĆ PISANIA
     Jesień w pełni, coraz ciemniej, zimniej. Dla mnie to zawsze czas, kiedy znacznie częściej siadam pod kocem z książką i dużo wi...

Statystyka

podczytuję

  • Over the rainbow
  • Córka Wokulskiego
  • Czytajki - dziecięcych książek czar
  • ... jak na jedno moje małe istnienie świata jest o wiele za dużo...
  • Czytanki-przytulanki
  • Falka
  • kamykowa czytelnia
  • Książki Ja i Pan Kot
  • Pasjonatka Literatury
  • Entre Las Letras
  • Lektury Lirael
  • moja księgarnia
  • Świat książkowego mola...
  • Miss Jacobs Library
  • Magia w każdym dniu
  • Setna strona
  • Malice w Krainie Literatury
  • Książki Warte Przeczytania
  • przy kominku siadam...
  • GabArte
  • Płaszcz zabójcy
  • Cynamonowe dni
  • Językowe rozważania młodego polonisty
  • ...do ostatniej pestki trzeba mocno żyć...
  • Lustro Rzeczywistości
  • Misia i Tosia czytają
  • Strach przed lataniem i głód doświadczeń
  • Książki i nie tylko...
  • bezrobotna.pl
  • niecodziennik literacki
  • Czytajmy Dobre Książki
  • Strefa Książki
  • Niania w Paryzu
  • Klasyka Młodego Czytelnika
  • Codzienna walka z lenistwem i dążenie do obranych celów.
  • Zapiski na kartce
  • Poza Sezonem
  • AnnRK
  • "Kto czyta książki, żyje podwójnie" - Umberto Eco
  • Jak pisać?
  • Moje książki...
  • książki sardegny
  • Z lektur prowincjonalnej nauczycielki
  • mowa liter
  • W krainie stron
  • Wyznania Czytoholiczki
  • Malutka
  • ZRECENZUJEMY | Recenzje książek
  • Konkursy z Polskimi Autorami CPA
  • ... Jarkowe bazgroły ...
  • W Krainie Czytania i Historii
  • Imani
  • Książki do poduszki
  • Trufla
  • Życie między wierszami
  • tu-czytam
  • miasto książek
  • moje podróże
  • kajecisko
  • ~~ Od deski do deski - Varia blog ~~
  • Pisany inaczej...
  • In bed with books
  • Dosiakowe Królestwo
  • Mój jest ten kawałek podłogi
  • BLOG KATARZYNY ZYSKOWSKIEJ-IGNACIAK
  • Kuzynka Sasza Poleca
  • Między wersami książek
  • zwiedzam wszechświat ...
  • Czytam Centralnie
  • uzależniona od czytania
  • My Little Library
  • Książki Grażyny - Marii
  • Śmieciuszek życiowy, czyli co u Bazyla piszczy.
  • Kraina Andersena
  • Słowem lukrowane
  • Szelest kartki jak muzyka w deszczowe dni...
  • W zaciszu biblioteki
  • Magiczny Świat Książek
  • czytanie
  • Krytycznym okiem...
  • mama (nie tylko) Adama
  • Moja Pasieka
  • PROZAICY • blog literacki
  • White Plate
  • Echo istnienia...
  • "myślodsiewnia książkowa"
  • Spotkania z autorami
  • Kącik z książką
  • Czytelnicze Zacisze
  • absolutnie nieperfekcyjna
  • kawa, koc, książka - idealne połączenie
  • Pożeracz słów
  • Waniliowe Czytadła
  • London Boulevard
  • Ejotkowe postrzeganie świata
  • Profesor Jerzy Bralczyk - bloog.pl
  • Moje wycieczki w świat literatury...
  • Dylematy filolożki
  • All You Need Is Book
  • W deszczu marzeń, burzy słów, myśli niewypowiedzianych....
  • Kraina chwilowego zapomnienia
  • Do zaczytania jeden krok
  • Książka szuka domu!
  • Słowem Malowane
  • Czechofil
  • Słowa duże i MAŁE
  • kultur-alnie
  • Peek-a-Boo-Boo
  • Zapatrzona w książki
  • więcej niz pierwsza czytanka
  • Na zimowy i letni wieczorek
  • Recenzje Młodzieżowe
  • Maszyna do pisania
  • Świat recenzji
  • Aureliowo,czyli książkowo
  • pasje i fascynacje mola książkowego...nie tylko literackie...
  • Lubię, gdy książki pachną cynamonem..
  • myśli, wrażenia, interpretacje
  • Aleksandrowe myśli
  • Karriba - Moda na czytanie
  • god save the book
  • Półeczka z niebieskimi migdałami
  • górowianka
  • W Nieparyżu
  • Kącik z książkami
  • Recenzje książek ← blog Niedopisanie
  • czYtanie
  • Once upon a time
  • Stulecie literatury
  • Książki z mojej półki
  • książkolandia
  • Notatki Coolturalne
  • CZYTOPOLIS
  • Magia książki...
  • Kulturalny Misz-Masz
  • nieEROTYCZNE OPOWIADANIA
  • Kopalnia Książek
  • Beznadziejnie zacofany w lekturze
  • Moj kantor wymiany mysli i wrazen
  • galeria kongo
  • z kubkiem kawy...
  • Gorąca czekolada z cynamonem
  • Entliczek-Poradniczek
  • Taki sobie dziejopis...
  • ZEZUZULLA
  • ANTYKWARIAT Z CIEKAWĄ KSIĄŻKĄ
  • KSIĄŻKÓWKA
  • KULTURALNY KĄCIK
  • Tramwaj nr 4 czyli co nieco o czytaniu w tramwaju i nie tylko tam
  • Kreatywna mobilizacja (FIT-życie)
  • Notatnik kulturalny
  • Lego ergo sum
  • Jedz tańcz i czytaj
  • books on my mind
  • prowincjapelnamarzen blog
  • Recenzje książek... głównie
  • Sprawy domowe i książka na półce
  • Kartek szelest
  • POCZYTALNIA | kultura czytania
  • Książkozaur na tropie...
  • W Pępku Trójmiasta
  • Kronika Chomika
  • Sabinkowe czytanie, w obłokach bujanie....
  • Książkoholizm
  • k r e a t y w a
  • Biblioteka Melanii
  • Dariusz Dłużeń
  • Kobiece rozmówki przy herbacie
  • Krakowskie Czytanie
  • In Trinity's world of books
  • Czytelniczy Szał
  • Co nowego w PWN
  • Życiowa pasja bibliofila
  • Dowolnik
  • ZORROBLOG
  • * pudełko książek *
  • Francuska Kawiarenka Literacka
  • oczami dziecka...
  • KSIĄŻKOWE PODRÓŻOWANIE
  • Agnesto
  • Good Life
  • Książkowa Kraina Łagodności
  • KSIĄŻECZKI SYNKA I CÓRECZKI :)
  • JULIA ORZECH
  • Book me a Cookie
  • Cyrysia
  • Z pasją o dobrych książkach i nie tylko...
  • porządek alfabetyczny
  • Po drugiej stronie... książki
  • Książki Oli
  • Diunam
  • Magnolie
  • Dabudubida
  • Chodź, pomaluj mój świat,
  • Papierowy Azyl
  • Za górami za lasami
  • nieperfekcyjnie, bo perfekcja jest nudna!
  • Choco Freak
  • Frada mania! - wspólna mania czytania
Pokaż 5 Pokaż wszystko

Blogi rodziców, które uwielbiam czytać

  • mummystyle
  • Ogarniam Wszechświat
  • matka polka czytająca
  • KreoParenting
  • Małe co nie co z naszego życia i nie tylko...
  • nieperfekcyjnie.pl
  • ON ONA I DZIECIAKI blog o adopcji, podróżach z dziećmi i kreatywnych zabawach.
  • ...by cieszyć się życiem
  • jusssi.pl
  • MAŁA KA(F)KA
  • Co tam w Matkopolkowie?
  • mrspolkadot
  • Matka Tylko Jedna
  • Mamarak
  • Dzika Jabłoń
  • Przedszkole pod Brykającym Gagatkiem
  • Chatka na sowich nóżkach czyli nasze bajkoczytanie
  • Ms Baika
  • strefa Psotnika
  • Krauziaki
  • Domowy bajzel
  • Mummy and the Tot
  • Buuba » Buuba
  • szafa tosi
  • stashki.pl
  • Moje Dzieci Kreatywnie
  • czytająca mama
  • Blog Ojciec - Najbardziej Emocjonujący Blog Parentingowy
  • ladnebebe.pl
  • MAŁE DRANIE
  • Zabawkator
  • Synkowe czytanie
  • zakręcony belfer
  • tochana ...
  • Jej cały świat
  • Ohana
  • Różane Dzieciństwo
  • NIANIO.COM.PL – blog lifestylowo – parentingowy
  • Zwykłej Matki Wzloty i Upadki
  • wikilistka.pl
  • Konfabula
  • home - lemoniada
  • Tosiowe igraszki
  • mavelo.
  • DzikiDzik
  • Domowy zakątek
  • Signum Temporis
Pokaż 5 Pokaż wszystko

Blogi ludzi z pasją:

  • mamy okiem
  • Vegenerat Biegowy
  • Handmade Charlotte
  • Design Your Life | RSS Feed
  • - Podróże, jedzenie, krągłości
  • Jest Rudo
Pokaż 5 Pokaż wszystko

Przydatne strony

  • Słownik języka polskiego pwn
  • Słownik ortograficzny pwn
  • Słownik staropolski
  • Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych W. Kopalińskiego
  • Słownik wyrazów obcych pwn
  • poradnia UŚ
  • poradnia pwn
Prawa do strony Julia Orzech.
Designed by OddThemes
Dostosowała www.jusssi.pl dlaJulia Orzech.