Julia Orzech

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą WYDAWNICTWO NIEBIESKA STUDNIA. Pokaż wszystkie posty

Tęsknota atomów to debiut prozatorski Linusa Reichlina, szwajcarskiego pisarza i dziennikarza. Debiut zresztą bardzo udany, za który autor otrzymał prestiżową nagrodę Deutscher Krimipreis za najlepszą niemieckojęzyczną powieść kryminalną w 2009 roku.

Powieść kryminalna to bardzo nietypowa. Oczywiście znajdziemy w niej podstawowe elementy świadczące o gatunku. Jest trup, który notabene ginie w niewyjaśnionych okolicznościach i jest też belgijski policjant, który próbuje tę sprawę rozwiązać. Na tym związek z kryminałem się jednak kończy. Tęsknota atomów bowiem, jest powieścią, w której zbrodnia posłużyła autorowi jedynie jako szkielet i moim zdaniem nie jest najważniejsza.

Istotna jest droga, którą przebywają bohaterowie: emerytowany policjant i jego niewidoma towarzyszka. Droga w znaczeniu dosłownym i metafizycznym. Oboje muszą uporać się dręczącymi ich od lat koszmarami, załatwić swoje prywatne sprawy, znaleźć odpowiedzi na trudne pytania. Dla tej dwójki podróż jest zamknięciem pewnych etapów w życiu, do których żadne z nich nie chce już wracać. Czy to się uda? Czy jest w ogóle możliwe?

Hannes Jensen, belgijski policjant, za pięć dni odejdzie na wcześniejszą emeryturę. Marzył o tej chwili od dawna. Samotny wdowiec, chce poświęci się teraz swojej pasji, którą jest fizyka. Ma w planach wykonać w piwnicy eksperyment z podwójną szczeliną.

Eksperyment udowadnia, że widzialny świat zasadniczo różni się od cząstek, z których jest zbudowany. Część podlega innym prawom niż całość*.

Cokolwiek to oznacza, mimo wielkich starań nie byłam w stanie zrozumieć fizycznych wywodów głównego bohatera, które zajmują sporą część w książce. Nie uznaję tego jednak za uchybienie. Kiedyś jeszcze w liceum moja nauczycielka fizyki powiedziała, że nie jest w stanie nauczyć mnie tego przedmiotu i dała za wygraną. Mimo tego wcale nie nudziłam się czytając „fizyczne” fragmenty. Pewne rzeczy do mnie trafiły, inne nie. Złapałam jednak ogólny sens tych teorii i swobodnie mogłam poruszać się dalej w świecie atomów.

Radość ostatnich leniwych chwil w biurze przerywa policjantowi pojawienie się amerykańskiego turysty Briana Rittera, który twierdzi, że ktoś chce go zabić, bo zostawił mu w hotelowym pokoju list z pogróżkami. Jensen kompletnie nie ma ochoty słuchać wywodów pijanego człowieka, który najwyraźniej wydumał sobie w pijackim amoku, że ktoś czyha na jego życie. Tylko dlatego zgadza się pojechać obejrzeć list, że Ritter wspomina o posiadaniu dwóch dziesięcioletnich synów, których zostawił w hotelu. Policjant sam będąc dzieckiem alkoholiczki postanawia pomóc chłopcom. O dziwo jednak, choć ewidentnie odbija się na nich piętno pijanego ojca, Rick i Oliver nie przyjmują pomocy. Twierdzą, że pomaga im tajemnicza Esperanza, która w ich imieniu modli się do Boga. Chłopcy są przekonani, że Bóg sprawi, że ojciec już na zawsze zostawi ich w spokoju.

Po powrocie na posterunek policjant podpisuje raport, w którym stwierdza, że dalsze czynności w sprawie są niepotrzebne. Jakież jest więc jego przerażenie, kiedy na drugi dzień okazuje się, Rittera znaleziono martwego, niedaleko hotelu. Jensen mimo, że w końcu przechodzi na emeryturę, nie może się uwolnić od dręczących go myśli i postanawia na własną rękę zająć się tą sprawą. Bardzo dziwne jest, że bardzo dobry patolog nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić, jaka była przyczyna śmierci. Zdiagnozował bowiem pęknięcie aorty głównej, która może być tylko skutkiem zewnętrznych obrażeń ciała, a takowych obrażeń ciało denata nie posiada. Dodatkowo okazuje się, że z hotelu zniknęli synowie Rittera. Wiadomo tylko, że pojechali wczesnym rankiem na lotnisko. Wszelkie podejrzenia padają na opiekunkę dzieci, Esperanze, która prawdopodobnie porwała je do Meksyku. Z drugiej strony policjant zaczyna też mieć wątpliwości, co do uczciwości samych dzieci. Powracają jego koszmary z dzieciństwa. Jensen ciągle obwinia się o śmierć matki alkoholiczki, której to śmierć wymodlił sobie u Boga. Przez te wszystkie lata zastanawia się, czy coś takiego jest możliwe. Matka nie daje mu zapomnieć o sobie i pojawia się często w nocnych koszmarach. Czy Rick i Oliver postąpili podobnie? Tego oczywiście wam nie zdradzęJ

Całą historię gmatwa jeszcze bardziej pojawienie się tajemniczej niewidomej kobiety Annick O’Hara, która również bardzo interesuje się odnalezieniem opiekunki Esperanzy. Ma ku temu, jak twierdzi bardzo osobiste powody, o których nie chce mówić.

Pragnący oczyścić swoje sumienie policjant i tajemnicza Annick wyruszając w daleką podróż do miejsc, do których bardzo trudno jest dotrzeć, a jeszcze trudniej jest się stamtąd wydostać. Arizona, potem Meksyk to cele ich podróży. To tam prawdopodobnie w wiosce odciętej od świata ukrywa się Esperanza wraz z dziećmi. Po drodze podróżnicy muszą pokonać tak wiele przeciwności, że książkę czyta się jak świetną powieść przygodową. Jednocześnie w dalszym ciągu mamy świadomość walki wewnętrznej tej dwójki. Nagromadzenie uczuć aż tryska z każdej strony: złość, miłość, wściekłość, zrezygnowanie, strach, desperacja, to tylko nieliczne z nich.

Czy Annick i Jensen odnajdą chłopców? Dlaczego opiekunka porwała dzieci? Jaka była przyczyna śmierci Rittera? Wreszcie, czy bohaterom uda się odnaleźć siebie?

Jestem zachwycona tym debiutem. Zresztą powieść zakończyła się tak niejednoznacznie, że tylko podsyciła mój apetyt na więcej i więcej. Niezapomniane wrażenie, które zostaną we mnie na długo. Ta książka jest naprawdę inna. Z jednej strony kryminał, z drugiej magiczna i trudna opowieść o życiu, która okraszona jest ciekawymi wywodami z dziedziny fizyki, elementami wierzeń ludowych, mających ogromną moc sprawczą. Pociągają ale i wzbudzają strach i respekt.

Nie jest to lektura na jeden wieczór. Choć objętościowo nie przeraża, to jednak warto powoli zagłębiać się w treści i spokojnie delektować lekturą, która potrafi wywierać silne wrażenia. Z niecierpliwością będę oczekiwała na kolejne książki tego autora, bo wprowadził mnie niejako w nowy gatunek powieści, którą trudno zakwalifikować. Kryminał, powieść przygodowa, literatura drogi, obyczajówka z elementami magicznymi? Macie jeszcze jakieś pomysły?

Zresztą jak zwał, tak zwał. Książka jest dobra, polecam gorąco i już! J

*Linus Reichlin, Tęsknota atomów, s. 38.

Autor: Linus Reichlin

Tytuł: Tęsknota atomów

Wydawnictwo: Niebieska studnia

Rok wydania: 2011

Liczba stron: 300

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki, serdecznie dziękuję Wydawnictwu Niebieska studnia

Baza recenzji Syndykatu ZwB

Recenzja również na wortalu Webook.pl
Recenzja również na portalu Lubimyczytac.pl

Zaginiona księga z Salem to debiut prozatorski Katherine Howe, doktorantki na wydziale historii Ameryki i Nowej Anglii w Boston University. Potomkini Elisabeth Howe i Elisabeth Proctor, które zostały oskarżone w autentycznych procesach w Salem w 1692 roku. Co ciekawe autorka prowadzi dla swoich studentów seminaria na temat magii i czarów w dawnych wiekach. Pewnie dlatego właśnie w tak dokładny sposób opisała wiele faktów z życia czarownic i samych procesów. Ale o tym za chwilę.

Zaczynając lekturę tej książki trochę obawiałam się, że będzie to kolejna tandetna powieść z elementami magii. Z drugiej strony temat czarownic nie jest mi obcy, bo jak już wspominałam kiedyś, pisałam pracę magisterską o tych przemiłych istotach. Dlatego zachęcona dosyć dobrymi recenzjami sięgnęłam po książkę z ciekawością.

Akcja powieści dzieje się na dwóch płaszczyznach. Z jednej strony poznajemy współczesną nam Connie Goodwin, absolwentkę Harvardu, która właśnie pomyślnie zdała egzamin na studia doktoranckie. Plany wakacyjne Connie to szukanie tematu i materiałów do pracy doktoranckiej. Niestety matka dziewczyny prosi ją o uporządkowanie bardzo starego domu po babci, który zamierza sprzedać. Niepocieszona dziewczyna przeprowadza się do rodzinnego domu, którego stan napawa ją w pierwszej chwili przerażeniem. Dojścia do posiadłości bronią dzikie pnącza bluszczu, stare wielkie drzewa, bujne zioła. Dom nie posiada nawet elektryczności, co dodatkowo potęguje przerażenie Connie. Z drugiej strony, kryje w sobie tyle tajemnic, że dziewczyna z coraz większą fascynacją poznaje każdy kąt i przedmiot. Dziwne butelki, słoiczki, zioła, stara laleczka z liścia kukurydzy, no i najważniejsze odkrycie. Wśród licznych ksiąg bohaterka znajduje opasły tom Biblii, z którego wypada klucz, a w nim zaś tkwi karteczka z imieniem i nazwiskiem: Deliverance Dane. Po krótkich poszukiwaniach okazuje się, że kobieta o tym nazwisku była jedną z posądzanych o czary, w słynnym XVII wiecznym procesie czarownic z Salem. Cóż może być ciekawszego dla pełnej zapału doktorantki, niż odkrycie tajemnicy tej kobiety i dotarcie do księgi przepisań, almanachu, czy księgi zaklęć, która przechodziła z rąk do rąk wśród potomkiń Deliverance? Znalezienie księgi miałoby znacznie przyspieszyć karierę zawodową dziewczyny, ale także odkryć tajemnicę rodzinną, pomóc porozumieć się z matką i odnaleźć wielką miłość.

Równolegle z wątkami współczesnymi autorka wprowadza nas w świat historyczny opisujący dzieje czarownicy Deliverance Dane i jej potomkiń Mary i Prudence. Przyznam szczerze, że chętniej czytałam właśnie te momenty w powieści. Świat czarownic, zamawiaczek i babek, którym przyszło żyć w czasach, w których panowały twarde zasady, a naiwność i okrucieństwo nie znały granic, zawsze mnie fascynował, dlatego z chęcią czytam książki o takiej tematyce.

Jeśli chodzi o sam proces w Salem z 1692 roku, autorka przedstawiła swój własny, bardzo interesujący pogląd na sprawę. Jak powszechnie wiadomo, nigdy do końca nie odkryto przyczyny szaleństwa młodych dziewcząt z tego miasteczka. Jedni twierdzą, że przyczyną była zazdrość i rywalizacja na szczeblu społecznym, drudzy, że przyczyną halucynacji był rodzaj pleśni w chlebie, jeszcze inni zaś uważają, że dziewczęta wymyśliły dolegliwości dla zabicia zwykłej nudy. Rzadko kto potrafi postawić tak śmiałą hipotezę jak K. Howe, która uważa, że przyczyną szaleństwa mogły być najprawdziwsze czary.

Największym atutem powieści jest podanie przez autorkę dużej dawki historycznej prawdy, w którą umiejętnie wplotła swoją fikcję literacką (K. Howe w swojej książce zamieściła dosyć obszerne postscriptum, w którym dokładnie wyjaśniła które wątki są prawdziwe, które fikcyjne, a także z jakich źródeł korzystała, aby urzeczywistnić fabułę.) Miałam okazję do celów swojej pracy przeczytać wiele o czarach i czarownicach, dlatego mogę z czystym sumieniem napisać, że K. Howe podeszła do sprawy poważnie i zadała sobie wiele trudu żeby przedstawić w swojej książce prawdziwe historyczne perełki. Uważam to za ogromny plus. Natomiast nieco przyczepię się do akcji, która miejscami wlecze się niemiłosiernie. Nie jest tak, że autorka rozwleka powieść by dodać jej nieco objętości. Nie. Wszystkie wątki były dla mnie jak najbardziej interesujące, jednak brakowało mi tych momentów, w których nie mogłabym oderwać się od czytania nawet na chwilę. Poza tym małym mankamentem uważam ten debiut za bardzo dobry i obiecujący. Czytając powieść poruszałam się w świecie pełnym magii, lecz nie takiej z różdżką w dłoni i chatką piernikową w lesie. Są tu jednak stare zaklęcia, uroki, zapach ziół palonych w kominku, stare księgi, kociołki, buteleczki i jest ten niesamowity klimat z czasów polowań na czarownice, czasów trudnym i przerażających, ale jakże dla nas fascynujących. Polecam bardzo, bardzo.

Tytuł: Zaginiona księga z Salem

Autor: Katherine Howe

Wydawnictwo: Niebieska studnia

Rok wydania: 2010

Ilość stron: 412

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Niebieska studnia

Recenzja również na Lubimyczytac.pl
Recenzja również na Nakanapie.pl
Recenzja również na wortalu Webook.pl

Subskrybuj: Posty ( Atom )

podczytuję

Blogi rodziców, które uwielbiam czytać

Blogi ludzi z pasją:

Przydatne strony