Julia Orzech

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą JOANNA JAGIEŁŁO. Pokaż wszystkie posty

Autor: Joanna Jagiełło

Wydawnictwo: Nasza Księgarnia

Rok wydania: 2018

Oprawa: miękka

Kategoria wiekowa: 14+

Anna i Nina. Dwie przyjaciółki. Nierozłączne od pierwszej klasy podstawówki. Zawsze razem. Znały się jak łyse konie. Powinny być siostrami. Jak ziarnka piasku. Nie rozdzieliła ich nawet szkoła średnia. Aż pewnego dnia Anna znajduje na facebooku ten straszny filmik i dowiaduje się, że jej przyjaciółka właśnie popełniła samobójstwo.

Ciemność, rozpacz, niedowierzanie, złość, wściekłość, żal. Wszystkie te uczucia kłębią się w głowie Anny. I sny. Okropne, dziwne i mroczne. Zawsze z Niną, której nie może uratować. Nina nie chciała, by ją ratowano. Wszystko zaplanowała. Nie było szans znaleźć jej w tym lesie… Odwieczne pytanie o motyw. Anna czuje się zdradzona przez przyjaciółkę. No właśnie. Czy to była przyjaźń? Skoro Nina nie powiedziała nic. Nie zachowywała się inaczej, nie wspomniała o żadnych kłopotach. A może jednak? Tak, teraz Anna przypomina sobie, że ostatnimi czasy przyjaciółka trochę przygasła. Posmutniała. I nawet chyba chciała coś, kiedyś powiedzieć. Ale to tylko strzępki wspomnień, może wyobraźnia doszukuje się czegoś, czego wcale nie było?

Nina. Ładna, odważna, przebojowa. Artystka, która spędzała niemal każdą chwilę w liceum plastycznym, do którego Anna się nie dostała. Zawsze była lepsza. Anna nie była zazdrosna. Kochała przyjaciółkę i przyjmowała to, jako coś oczywistego. Choć zagranicznych wakacji może trochę jej zazdrościła. I kontaktów z mamą przyjaciółką. Tak. Anna nie mogła dogadać się ze swoją mamą. Wiecznie zdenerwowaną, sztywną, niezadowoloną z życia, gderającą. Tato był inny, ale zmarł na krótko przed Niną. No właśnie. Kolejny cios. Dlaczego Nina zostawiła ją samą? Przecież wiedziała jak jest…

Dni po śmierci przyjaciółki mijają Annie na ciągłym chodzeniu po plaży. Tak jakby tysiące kroków pomagały jej wyrzucić z siebie rozpacz, lęk, zagubienie. W dalszym ciągu nie rozumie tego, co stało się z Niną. Czy właśnie dlatego postanawia w końcu przenieść się do szkoły plastycznej? Żeby poznać ludzi, z którymi na co dzień przebywała przyjaciółka? Może oni coś wiedzą. Są przecież dziewczyny, z którymi musiała rozmawiać na przerwach, jest Łukasz, z którym się przyjaźniła. Są nauczyciele…

Nauczyciele. A wśród nich Cichy. Pan od teorii sztuki, którego Anna polubiła od pierwszych zajęć. Bo ją zauważył, docenił. Wie tyle o sztuce. Ich przypadkowe spotkania stają się coraz częstsze. Cichy rozumie ból Anny. Sam stracił żonę. Opowiada dziewczynie o swoich planach i marzeniach. Chce otworzyć galerię sztuki i pracownię dla młodych artystów. Takich jak Anna. Pewnego dnia zaprasza dziewczynę na imprezę, po której wszystko się zmienia. Wszystko się wali i staje czarne jak węgiel. Anna już wie, dlaczego jej przyjaciółka popełniła samobójstwo. Rozumie ją, bo sama teraz nie pragnie niczego innego. Wyjść, uciec, zostawić ten straszny świat, bo innego już nie będzie…

Niezwykle poruszająca i mocna powieść dla młodzieży. Trudna, ciężka i bardzo potrzebna. Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce w Trójmieście i napisaną na ich podstawie książką Zatoka świń. Jest tylko jej luźną inspiracją.

Książka Joanny Jagiełło jest powieścią wielowarstwową. Punktem wyjścia jest oczywiście śmierć Niny, ale to Anna, jej przyjaciółka żyje dalej, cierpi, miota się, wikła w toksyczne związki, walczy z matką, by w końcu wejść na ścieżkę, po której ostatnie kroki stawiała Nina. Autorka świetnie opisała to, co dzieje się w głowie Anny. Jej uczucia tak zmienne, balansujące ciągle na granicy. Raz złość i wściekłość, zniechęcenie i bezsens. Innym razem chęć walki, próba rozwikłania zagadki śmierci przyjaciółki. Dziewczyna nie ma ochoty na życie bez Niny, ale mimo wszystko ciągle szuka kogoś, kto pomoże zastąpić wielką pustkę. Przyjaciel, chłopak, pies, nauczyciel…

To właśnie takich dziewczyn po przejściach, nieszczęśliwych, pogubionych i mało pewnych siebie szukają sobie oprawcy. One rzadko wołają o pomoc. Czy Anna zrozumie, że może wołać i zostanie usłyszana? Że ma wokół siebie kochających ludzi? Czy znajdzie dość siły w sobie, aby znaleźć wyjście z pułapki, w której się znalazła?

Powieść na czasie, która powinna znaleźć się w każdej szkolnej bibliotece. Ku przestrodze, do przemyślenia, do znalezienia w sobie empatii dla milczącej i smutnej koleżanki. Ta powieść pomaga usłyszeć nieme wołanie o pomoc. Polecam!

Inne książki autorki na moim blogu:

Hotel dla twoich rzeczy
Zielone martensy

Autor: Joanna Jagiełło

Tytuł: Hotel dla twoich rzeczy. O życiu, macierzyństwie i pisaniu

Wydawnictwo: Czarne

Rok wydania: 2014

Liczba stron: 288

Oprawa: miękka ze skrzydełkiem

Joanna Jagiełło, Joanna Jagiełło… gdzie ja już widziałam to nazwisko… Zastanawiałam się na ubiegłorocznych Targach Książki w Katowicach, kiedy mignęło mi ono na stoisku wydawnictwa Literatura. Potem oczywiście o tym zapomniałam, chociaż miałam zakodowane, żeby kiedyś sięgnąć po książkę dla młodzieży, o smakowitym dla mnie tytule Kawa z kardamonem. Wyobraźcie sobie, że dopiero, kiedy trzymałam w rękach książkę Hotel dla twoich rzeczy olśniło mnie! Przecież przez całe liceum czytałam Perspektywy i Cogito, w których to pismach publikowane były teksty Joanny Jagiełło. Nawet pamiętam teraz fotografię autorki i żałuję, że podczas przeprowadzki wyrzuciłam wszystkie stare gazety (zabrałam tylko kultowe już „Przez epoki”).

Sięgnęłam po tę książkę zupełnie przypadkiem – przyznaję. Lubię to robić. Nie czytam nic o książce, ani o autorze, tylko przyglądam się okładce i rozmyślam nad tytułem. Ten wydał mi się niezwykle interesujący, bo zawierał w sobie trzy jakże ważne dla mnie słowa: życie, macierzyństwo i pisanie. Hotel dla twoich rzeczy. O życiu, macierzyństwie i pisaniu. Biorę w ciemno – pomyślałam…

Kiedy trzymając w rękach książkę doszłam w końcu do tego, skąd znam nazwisko autorki, podskórnie czułam, że będzie dobrze. Przewracając każdą następną kartkę gratulowałam sobie wyboru. Delektowałam się tą książką długo, bo zabierałam ją w codzienną autobusową podróż do pracy i wyrywałam te kilka stron dwa razy dziennie - tylko dla siebie.

Ten mały fragment i byłam kupiona:

Będzie to książka, która łączy różne gatunki, choć to dziwaczne. Trochę straszna i trochę śmieszna. Trochę prawdziwa i trochę wymyślona. Zgadzam się i wychodzę na deszcz. Jestem tak podekscytowana, że nawet nie rozkładam parasola.

Jednego nie widzę. Za mną – kobietą po przejściach, matką dwójki dzieci, pracownicą korporacji, dreptakiem we wszechświecie – idzie ona. Natchniona i uduchowiona. Karmiąca się słowami jak macą. Pisarka. Jest jak wyimaginowana przyjaciółka z dzieciństwa: nikt oprócz mnie w nią nie wierzy. Jest moją duszą i moim cieniem. Rdzeniem i przedrostkiem. Mną i nie mną*

Pierwsze kilka stron dało zapowiedź niezwykle ciekawie skonstruowanej książce, interesującej nie tylko ze względu na poruszany w niej temat, ale przede wszystkim właśnie za rzadką umiejętność łączenia ze sobą gatunków i narracji, balansowania czasem na granicy wytrzymałości czytelnika, ale nie spadania nigdy w otchłań absurdu, mądrzenia się i taniego filozofowania. Nie przypominam sobie, żebym czytała kiedyś lepszą książkę o życiu kobiety i matki, pragnącej wychować mądrze te najbliższe sobie istoty, jednocześnie sprzeciwiającej się egzystowaniu na krótkiej smyczy. Kobiety – pisarki, którą właśnie się staje, której oddaje część siebie i swojej książki. Czytelnik poznaje tę bogatą konstrukcyjnie opowieść z wielu perspektyw. Jest książka w książce, kiedy głos zabiera pisarka, jest pamiętnik dziewczynki tęskniącej za ojcem, jest dziennik kobiety-matki, szczęśliwej, odważnej optymistki, choć pokaleczonej przez życie. Jest też sprawiedliwy kawałek oddany rodzicom oraz mężczyznom swojego życie. Czytelnik, ma więc niesamowite wrażenie, że ma oto niepowtarzalną okazję poznania historii nie jednej, a właściwie kilku, bo choć bohaterzy ci sami, to każdy patrzy z innej perspektywy. Podoba mi się, że autorka – która sama wspomniała, że jest to powieść mocno autobiograficzna ocenia tylko siebie. Nie ma przykrej przypadłości wylewania żalu, oceniania byłych partnerów. Spróbowała za wszelką cenę postawić się w ich sytuacji, stanąć na chwilę w ich skórze. I to jej się wspaniale udało.

Joanna Jagiełło podjęła próbę opowiedzenia życia, jakby było powieścią. I nawet, jeśli ktoś myśli, że jest to najgorsza opowieść świata, to jest to jej życie, czyli coś, co mamy najcenniejszego.

Szukając dobrego określenia dla tej książki, nijak przychodzi mi tylko na myśl mozaika. To hotel dla wielu różniących się od siebie rzeczy, tak innych i wielobarwnych, że tylko wprawna ręka jest w stanie poskładać to w jeden piękny obraz. Autorce udało się połączyć w jedną spójną i intrygującą całość kawał swojego życia, garść dobrych przemyśleń, moc humoru i życiowego optymizmu, a wszystko to wypowiedziane za pomocą pięknego języka, ocierającego się miejscami o poezję. Joanna Jagiełło nie upiększa rzeczywistości, ale za wszelką cenę stara się ją zrozumieć, oswoić i polubić.

Dla mnie smakowitość!

*Joanna Jagiełło, Hotel dla twoich rzeczy, Czarne, 2014, s. 10.

Za możliwość przeczytania i napisania kilku słów o tej książce, serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czarne

https://czarne.com.pl/katalog/ksiazki/hotel-dla-twoich-rzeczy

Subskrybuj: Posty ( Atom )

podczytuję

Blogi rodziców, które uwielbiam czytać

Blogi ludzi z pasją:

Przydatne strony